ایران باستان

چرا باید از گذشته های هر چه دورتر میهن ارجمندمان ایران و از اصالت فرهنگی ، اجتماعی و سیاسی آن که به هزاران سال پیش از مادها می رسد و از گوهر پاک ایرانیان آریایی نژاد که در دین ودانش ، یکه تاز پهنه ی گیتی و در سایه ی خداوند فرخنده، مردمی خداپرست، راستگو و درست کردار بوده اند،چنانکه شایسته ی ملک و ملتی با این ویژگیهاست سخن به میان نیاید؟ در آن دوران که یونان، مصر، روم، بابل، آشور و سایر کشورها و سرزمینهای با تمدن گیتی به خدایان و اجسام و اصنامی چون بعل، مردوک، شینتو، شیوا، لات، منات، هبل، عزی و غیره  روی می آوردند، نیاکان پاک و فرزانه ی ما یکتا پرست و خداشناس بودند و تشنگان دانش را از آبشخور خرد  و اندیشه ی والای خویش سیراب می ساختند و در همه ی شئون زندگی به سه ریشه ی شناخته شده و انسانی به نام اندیشه ی نیک (هومت)، گفتار نیک (هوخت)، و کردار نیک (هورشت) با ایمان کامل عمل می کردند. ادبیات، دین و فرهنگ درخشان این مرز و بوم، مردم کشورهای متمدن آن روز را به سوی راستی، درستی، دانش، خرد، اعتقاد و ایمان رهنمون می ساخت، تا آنجا که یونانیان کتاب اوستای پر ارج ایرانی را به یونان بردند و از برکت مندرجات آن، افلاطون ها، سقراط ها و لقمان ها پدیدار گشتند.